woensdag 26 maart 2014

De soap die Free Record Shop heet (schoolopdracht)

De winkelketen Free Record Shop is failliet verklaard. Dat domineert het nieuws op 28 mei 2013. Hans van Breukhoven richtte de keten op in 1971. 42 jaar later moet hij als voorzitter van de Raad van Bestuur zien hoe het bedrijf niet langer op eigen poten kan staan.

Al op 1 februari 2013 vertoont Free Record Shop scheuren. Het bedrijf maakt bekend alle tien kleine shops in stationshallen te gaan sluiten. Het besluit is volgens het bedrijf genomen naar  aanleiding van een beleidswijziging van de NS, waar het bedrijf niet in mee wilde gaan.

Nog geen drie maanden later gaan er geruchten dat er een faillissement voor het bedrijf aan zit te komen. Free Record Shop ontkent dat echter tegenover het AD. Toch praat de keten met de Belastingdienst over een schuld. Het bedrijf zegt daarover dat het in ‘een lastige periode’ zit en samen met de Belastingdienst zoekt naar oplossingen voor het gebrek aan geld. Er is geen geld wat ineens doorgestort kan worden. Een week na dit bericht brengt investeerder ProCures naar buiten interesse te hebben in een overname van Free Record Shop.

ProCures, eerder al eigenaar geworden van Selexyz en De Slegte, verwacht oplossingen te kunnen bieden voor het noodlijdende bedrijf. Opnieuw komen de geruchten dat Free Record Shop tegen een faillissement aan zit. Dan, op 24 mei 2013, maakt het bedrijf bekend dat het een faillissement gaat aanvragen. Op 28 mei wordt het bedrijf failliet verklaard door de rechtbank van Rotterdam.

Bij dit faillissement houdt het niet op. Wat gebeurt er met de winkelpanden? Krijgt het personeel haar salaris wat ze nog tegoed had? Wat gebeurt er met de goederen die nog in de winkelpanden stonden?

Zover is het dan nog niet, volgens de directie. “Het is kansrijk dat er winkels van Free Record Shop in het straatbeeld blijven bestaan”. Met een curator wordt gekeken of een doorstart mogelijk is. Investeerder ProCures heeft zich dan al teruggetrokken. “Er konden niet tijdig afspraken gemaakt worden met onder meer de toeleveranciers. Dan ga je geen geld gooien in een bodemloze put. De risico’s waren te groot”, laat een woordvoerder van de investeringsmaatschappij weten. 

Op 27 mei, een dag voordat Free Record Shop officieel failliet is, maakt NU.nl bekend dat het personeel van Free Record Shop in ieder geval geen loon krijgt over de maand mei. Ook het vakantiegeld wordt niet uitbetaald. ''Er is gewoon geen geld meer. Dit is een normale procedure. In dit soort situaties is het niet ongebruikelijk om mensen te vragen om door te werken, want we willen een doorstart maken.”

Ook na het faillissement blijven de winkels van Free Record Shop gewoon open. De rechtbank stelt twee curatoren aan die onderzoek gaan doen of het mogelijk is in afgeslankte vorm een doorstart te maken. Verschillende partijen maken bekend interesse te hebben om Free Record Shop over te nemen, zo meldt ControllersMagazine.nl. Ook zegt de website dat ProCures zich alsnog heeft gemeld. De maatschappij heeft dan al de Belgische tak van Free Record Shop in bezit, die dus niet failliet gegaan is. Ook het bedrijf GameMania is niet failliet gegaan, omdat ook dat al in het bezit van ProCures was.

Hoe kon het tot een faillissement komen? Volgens eigenaar Hans van Breukhoven was de ‘ondergang’ vooral te wijten aan de economische crisis en de onlineverkoop van muziek en films. Wat dat laatste betreft is het eigenlijk verwonderlijk dat Free Record Shop nog zolang klanten bleef krijgen. Films en cd’s zijn tegenwoordig erg gemakkelijk online te downloaden dan wel te kopen. Toch wist Free Record Shop nog lang klanten te trekken. Uiteindelijk moest het er een keer van komen. Free Record Shop ging failliet.

De website van Free Record Shop blijft open. Klanten kunnen ook gewoon artikelen bestellen. Dit komt omdat de online afdeling van Free Record Shop bij een andere holding is ondergebracht. Het bedrijf ECI Holding exploiteert de websites www.freerecordshop.nl en www.freerecordshop.be. 

Commercieel directeur Hubert de Koning van ECI Holding noemt het bijzonder spijtig dat de winkels van Free Record Shop in problemen verkeren. “Maar”, zegt hij, “op de levering aan de online klanten van Free Record Shop is dit niet van invloed.”

Op 1 juli 2013 haakt ProCures af als koper van Free Record Shop. Er komt onenigheid tussen de investeerder en de curator. GameMania en de Belgische tak van Free Record Shop komen ook onder verantwoordelijkheid van de curator. Er blijven nu nog drie mogelijke kopers over.

Na lang onderhandelen neemt ProCures alsnog een deel van de Free Record Shops over. Op 12 juli 2013 meldt de Volkskrant dat de winkelketen in afgeslankte vorm verdergaat. In Nederland blijven van de 141 filialen bij het faillissement, zo’n 30 tot 50 filialen open. In België gaan alle 70 vestigingen door.

GameMania wordt weer teruggekocht door de oprichters en sluit 13 van de 103 winkels. Free Record Shop gaat uiteindelijk door met 47 winkels in Nederland, zo maakt de keten bekend op 8 augustus 2013. Het einde van een lange soap is bereikt. Je zou er een film van kunnen maken…

woensdag 11 december 2013

Eddy Bilder: “Verleden voor christenen beter dan de toekomst”

Politiek en godsdienst, voor sommigen iets wat strikt gescheiden moet blijven. Anderen bedrijven politiek vanuit hun godsdienstige overtuiging. Eddy Bilder (49), oud-Tweede Kamerlid van het CDA en nu burgemeester van Zwartewaterland, behoort tot de tweede categorie.

Bilder in zijn werkkamer.                    Foto: Sietse van der Molen
Bilder, hervormd opgevoed en gebleven, heeft als burgemeester overleg met de predikanten in de gemeente Zwartewaterland. "We hebben het dan over de opvang van asielzoekers en buitenlandse werknemers, het armoedebeleid, en ook zorg speelt een rol in kerken." "Kerken vragen ook regelmatig adressen", vertelt hij, "als ze weten waar armoede geleden wordt, kunnen ze een envelop door de brievenbus doen."

Toen Bilder net burgemeester was, in 2011, waren de gesprekken met predikanten meer een formaliteit. "Nu zitten we echt een heel dagdeel bij elkaar." En de kerken zijn bereidwillig, vindt Bilder. "Ze lopen geen van allen weg voor hun verantwoordelijkheden."

Ook in Ermelo, waar Bilder in de jaren '90 wethouder was, zijn er contacten tussen het gemeentebestuur in de kerken. "Dat werd in mijn tijd net opgezet, maar door een predikant die zich kritisch uitliet over orthodoxie." Volgens Bilder verliepen die contacten moeizaam. De Nederlands Hervormde Kerk, de Gereformeerde Kerk (nu samen PKN) en de Rooms-Katholieke Kerk schoven aan. "Er waren geen Gereformeerde Bonders bij", zegt Bilder, die dat wel graag had gezien.

Wat dat betreft voelt hij zich in Zwartewaterland beter thuis. "Hier heb je het voordeel dat de orthodoxe predikanten trouw opkomen." Kerk en geloof spelen een belangrijke rol in de gemeente Zwartewaterland en het bestuur daarvan. "Dat is ook mede ingegeven door mijn persoonlijke overtuiging."

Vanuit de raad zijn er geen contacten met de kerken. "Dat heeft te maken met het feit dat de raad het college controleert, en dat het college de uitvoerende macht is."  

In zijn werk als Tweede Kamerlid had hij minder te doen met godsdienstige groeperingen. Echter, ook daar vinden soms gesprekken plaats, die niet op initiatief van de Kamerleden waren. “Ze kwamen meestal als ze iets van de politiek wilden en niet andersom.”

Wel onderhoudt de CDA-fractie, waar Bilder lid van was, periodiek contact met kerken. Het gaat dan meestal om leidende figuren, en niet alleen protestanten zijn daarin vertegenwoordigd. Ook met de Joodse gemeenschap zijn er contacten. Die gesprekken gingen in de tijd van Bilder voornamelijk over de beperking van de godsdienstvrijheid.

Bilder: “In het verleden was het algemeen dat men rekening hield met godsdienstige groeperingen. Vandaag de dag ligt dat anders. Politieke partijen die zelf geen identiteit hebben, zijn er in toenemende mate op uit om het christelijke mensen lastig te maken. Veel Kamerleden hebben geen christelijke wortels meer of weten niet meer van die wortels. Vroeger konden veel Kamerleden zich nog wel herinneren dat bijvoorbeeld opa en oma naar de kerk gingen. Nu is dat niet meer zo.”

Fel valt hij D66 aan: “D66 is bezig met een kruistocht tegen alles wat nog herinnert aan de tijd dat Nederland nog een christelijke samenleving was. Ze hebben een zoektocht naar vrijheid en vinden daarvoor een ruime meerderheid in de Kamer. De partij wil weg van christelijke uitingen.”

Dat het voor christenen moeilijker wordt om naar de maatstaven van hun geloof te functioneren in de maatschappij, toont Bilder aan met voorbeelden uit een recent verleden: “In 2001 werd het homohuwelijk ingevoerd. Staatssecretaris Job Cohen zei toen dat er ruimte moest zijn voor de gewetensbezwaarde ambtenaar. Daar stond tegenover dat elke gemeente moest zorgen voor mogelijkheid van het homohuwelijk. Nu mag een ‘weigerambtenaar’ geen ambtenaar meer zijn."

Bilder is niet blij met “de toenemende onverdraagzaamheid”, zoals hij het noemt. “Er komt een tijd dat het ook voor burgemeester gaat gelden dat hij geen ruimte meer heeft voor zijn eigen, christelijke afwegingen. Het verleden (begin 20e eeuw, EK) voor christenen was beter dan de toekomst…”

vrijdag 15 november 2013

Verslag gemeenteraadsvergadering Zwartewaterland 14-11-2013

De laatste tijd ben ik regelmatig aanwezig bij de raadsvergadering van de gemeente Zwartewaterland. Zo ook donderdagavond 14 november. Toen zat ik er echter met een opdracht, ik moest een verslag schrijven voor school. Hieronder het verslag.

De gemeenteraad van Zwartewaterland is akkoord gegaan met de gewijzigde beheersverordening voor begraafplaatsen. De gewijzigde verordening is door de raad wel nogmaals gewijzigd: waar het schudden van graven eerst geheel zou worden verboden, is nu op begraafplaats 'Van Stolkspark' in Hasselt schudden toegestaan.

Vragenhalfuur
Voordat voornoemde onderwerp aan bod komt, is het vragenhalfuur voor raadsleden aan de orde. Jeanet Hoentjen (PvdA) heeft een vraag van burgemeester Bilder. Tegen het reglement zegt zij een vraag te hebben voor 'Eddy Bilder'. Zij bevraagt hem over een uitspraak die hij gedaan zou hebben over het handhaven van toezicht op alcohol bij minderjarigen. De burgemeester zou gezegd hebben dat hij er weinig voor voelde om te handhaven aangezien van alcoholgebruik in de groep 12-15 jarigen geen groot probleem wordt gemaakt in de gemeente Zwartewaterland.

Bilder antwoordt dat hij dit inderdaad gezegd heeft, maar in een andere context dan in de krant waar het citaat uit komt, is gesuggereerd. "Ik heb deze uitspraak niet gedaan tegenover een journalist in een interview, maar in een vergadering van de veiligheidsregio." Verder legt hij uit dat de gemeente medio 2014 een 'alcoholprogramma' zal gaan starten.

Vervolgens is er nog een vraag van Margreet Bosma (CDA) over een bijdrage die gedaan zou zijn aan twee verzorgingstehuizen in de gemeente en of dit ook gedaan kan worden aan verpleeghuis 'De Schans' in Zwartsluis. Portefeuillehouder Boshove merkt op dat er maar aan een verzorgingstehuis een bijdrage is gedaan die maximaal €300.000 gekost zou hebben. "Maar daar is tot op de dag van vandaag discussie over." Of de gemeente ook een bijdrage gaat leveren aan 'De Schans' kan hij op dat moment niet zeggen.

Beheersverordening begraafplaatsen
Na afronding van het vragenhalfuur komt de Wijziging van de beheersverordening begraafplaatsen aan de orde. Er zijn door de SGP en de CU toezeggingen gedaan dat zij een amendement in zouden dienen. De burgemeester geeft als voorzitter als eerste het woord aan Johannes van de Berg (SGP) in verband met het amendement. SGP komt met twee amendementen. Een voor het toch toestaan van schudden van graven op de begraafplaats 'Van Stolkspark' in Hasselt (wat in de beheersverordening verboden wordt) op een termijn van dertig jaar en een voor niet toestaan van festiviteiten op de begraafplaatsen.

De CU komt met een amendement wat dezelfde strekking heeft als het eerste amendement van de SGP. De termijn van 30 jaar is hier echter uitgehaald. Na een schorsing trekt de CU haar amendement in en geeft aan voor het SGP amendement te stemmen, met dien verstande dat zij tegen de termijn van 30 jaar blijft. Het amendement wordt aangenomen. Het tweede amendement van de SGP verwerpt de raad. De partijen (met uitzondering van SGP en CU) vinden dit amendement overbodig.

Bestemmingsplan N331
De provinciale weg N331 wordt door de provincie aangepakt, maar wel dusdanig dat de gemeente het bestemmingsplan moet wijzigen. Verschillende partijen hebben vragen bij de veiligheid van de weg. Buit (CDA) vraagt zich af waarom onderzoeksbureau Witteveen & Bos, dat door de gemeente ingehuurd is, niet bij het bestemmingsplan betrokken is. Zij concludeerden volgens hem dat de weg niet veilig is op de gedeelte waar het landbouwverkeer en de fietsers over hetzelfde stuk asfalt moeten. Speksnijder ontkent dit. Na afloop blijkt dat ook Witteveen & Bos dat de weg over het algemeen veilig genoeg zal zijn.

Verlichting
Als laatste onderwerp staat een ingekomen brief op het programma. Deze brief is afkomstig van ouders die hun zorg uitspreken over de onverlichte toegangsweg naar de manege in Genemuiden. De verlichting is inmiddels geplaatst. 'Lantaarnpaaldeskundige' van het CDA, Henk Selles, heeft gezien dat de lampen branden, dus daar is weinig discussie over. Wel heeft Klaas van Olst (CU) een vraag over de bushokjes die in dezelfde hoek geplaatst moeten worden. Hij vindt dat daar snelheid mee moet worden gemaakt omdat busreizigers nu wachten in de kou en regen. De wethouder stelt hem gerust; de bushokjes komen er.

maandag 24 juni 2013

Hoe gaan journalisten en Kamerleden met elkaar om?

Al jaren wil ik ooit in de Tweede Kamer. Als me dat niet gaat lukken met de functie Kamerlid, dan zou ik er wel willen werken als journalist of medewerker van een fractie. Deze drie vormen de hoofdgroep van mensen in de Tweede Kamer; ze zijn vrijwel dagelijks aanwezig. Wat de relatie is tussen die drie functies en hoe zij zich tot elkaar verhouden ging ik onderzoeken. Daarvoor was ik in mei dit jaar drie dagen in de Tweede Kamer te vinden. Op ‘snuffel’tocht.

De eerste dag, op een woensdag, liep ik mee met de fractie van de SGP. Ik was nog een beetje onwennig. Gaandeweg de dag begon ik mee echter steeds meer te ‘nestelen’ en vond ik mijn plekje wel. Ik zat tussen de medewerkers. Zij nemen een grote plaats in binnen de PR van een partij. Ze zorgen ervoor dat de partij in het nieuws blijft en zo ook de aandacht van (potentiële) kiezers krijgt.

Bij sommige dingen maakt de fractie een afweging: “Zullen we hierover een persbericht versturen, of laten we het bij een tweet van de fractievoorzitter?” De twee voorlichters van de fractie, Menno de Bruyne en Arnoud Proos, vullen hun dagen in de Tweede Kamer met voornamelijk persberichten schrijven. Zij overleggen voor het schrijven van de persberichten met de drie Kamerleden en de beleidsmedewerkers.

Als Arnoud naar huis gaat aan het eind van de dag, laat hij zijn iPhone oplader achter. Ik vraag of hij die niet mee moet nemen. “Nee, het is wel handig als er hier een ligt. Er komt soms ook een journalist, die dringend stroom nodig heeft.” Dat is een aanknopingspunt voor mij. Omdat de vaste politiek verslaggevers een pasje hebben van de Tweede Kamer kunnen zij door alle gangen. De ‘wandelgangen’ zijn vrij doorloopbaar voor journalisten. Ik vraag of er vaak journalisten komen bij de fractie. Er blijkt weleens een journalist binnen te komen wippen bij de fractie. Dat  kan doordat de wandelgangen dus vrij toegankelijk zijn voor de journalisten.

Voor journalisten is dit dus ook een interessante benadering. Wanneer zij iets willen weten van een Kamerlid, dan kunnen zij daar gewoon naar binnen lopen. Als zij bijvoorbeeld een minister willen spreken dan kunnen zij hem opwachten bij de zaal van de Tweede Kamer als hij daar een debat gevoerd heeft.
Politiek verslaggevers maken gebruik van de ‘perstoren’. Dat is een apart gedeelte van het Tweede Kamergebouw. Ook de politieke redactie van het Reformatorisch Dagblad, waar ik twee dagen bivakkeerde, huist in die toren. Vanuit de Tweede Kamer kun je, met behulp van een pasje uiteraard, de perstoren inlopen.

In die perstoren komen niet alleen journalisten, maar ook medewerkers van fracties en Kamerleden zelf. Zo kwamen we op weg naar de redactiekamer van het Reformatorisch Dagblad het PVV-Kamerlid Machiel de Graaf tegen, met enkele medewerkers. Kamerleden en medewerkers kunnen gevraagd en ongevraagd naar de perstoren gaan.

Als je vanuit de  perstoren naar de Tweede Kamerzaal gaat, kom je langs de ministerskamer. Dat is een plaats waar je ministers zich kunnen voorbereiden op een debat, of even kunnen uitblazen na een debat. Ook kunnen ze zich daar beraden tijdens de schorsing van een debat.

Op het gebied van werk bewaren Kamerlid en journalist afstand tegenover elkaar. Buiten hun werk om kunnen zij echter elkaar ontmoeten in de sociëteit Nieuwspoort, die wonderlijk genoeg ook gevestigd is in het Tweede Kamergebouw. Daar zijn Kamerleden, ministers, journalisten etc. als het ware collega’s van elkaar. In een vertrouwelijke sfeer gaan zij daar gemoedelijk met elkaar om.

De ‘nieuwspoortcode’ geldt in deze sociëteit. Die code zorgt ervoor dat intimiteiten, indringende gesprekken, of achter de hand vertelde verhaaltjes niet openbaar worden. De ‘code’ houdt het volgende in: wat er besproken wordt, mag in de media worden gebruikt, maar de bron blijft onvermeld, net als de plaats waar het nieuws vandaan kwam. Voor nieuws geldt echter dat er een bron moet zijn. Daarom worden in Nieuwspoort gehoorde nieuwtjes vaak alleen gebruikt voor de duiding van nieuws.

Buiten hun werk om kunnen de meeste Kamerleden en journalisten het dus wel goed met elkaar vinden. Maar binnen het werk gaat het er vaak formeel aan toe. Een gedeeltelijke uitzondering is het Pownews. Daar spreken Kamerleden de interviewer veelal aan met de voornaam en andersom ook. Bij de NOS is het totaal anders. Daar wordt gesproken over meneer Mingelen, en daar worden ook Kamerleden aangesproken met bijv. meneer Elias.

Voor de camera is een groot verschil met achter de camera. Achter de camera spreken Kamerleden meneer Mingelen aan met ‘Ferry’. En ‘Ferry’ spreekt hen aan met ‘Diederik’, mochten ze Diederik heten. Hier is dus ook weer sprake van een ‘nieuwspoortgedrag’.

Datzelfde gedrag zie je ook bij Kamerleden onderling. Ze zijn gebonden aan regels en spreken elkaar binnen de muren van de vergaderzalen aan met ‘meneer’ of ‘mevrouw’. Buiten de vergaderingen om zijn het gewone collega’s, die elkaar met de voornaam aanspreken en tutoyeren.

Ook op Twitter communiceren politici en journalisten met elkaar. Daar lopen werk en privé soms door elkaar heen, hoewel ook Twitter openbaar is. Dat is een wonderlijk gegeven. Op sociale media gedragen zij zich in een mengeling van ‘nieuwspoortgedrag’ en ‘werkgedrag’. Hierbij valt echter wel op dat journalisten op Twitter over het algemeen wat ‘vrijer’ zijn dan Kamerleden.

Kortom, er is dus een aanzienlijk verschil tussen Kamerleden en journalisten in de werksfeer. Waar ze beide afstand bewaren, is het in de relationele sfeer alsof ze collega’s zijn. Een opmerkelijk verschil. Toch valt dat wel te verklaren. In de werksfeer zijn Kamerleden en journalisten als het ware ‘voor de bühne’ bezig. Wat zij doen in de werkgerelateerde sfeer is openbaar. In de relationele sfeer ligt het echter anders. Daar zijn ze veel meer ‘vrienden/kennissen’ die weleens samen wat drinken (in Nieuwspoort meestal). Dat verschil is te verklaren doordat in Nieuwspoort alles binnen de deuren van het gebouw blijft. Conclusie: journalisten, medewerkers en Kamerleden gedragen zich anders naar elkaar toe wanneer hetgeen zij doen niet openbaar is

vrijdag 14 juni 2013

Christenen en de blasfemiewet. Waarom had de wet niet afgeschaft moeten worden?

De Tweede Kamer debatteerde op 20 maart over de blasfemiewet. Deze wet verbiedt smadelijke godslastering. Voor het afschaffen van deze wet is een voorstel gedaan door D66 en SP, al enige jaren geleden. Gisteravond werd duidelijk dat ook de VVD en de PvdA zich achter dat voorstel scharen. Aangezien zij de coalitiepartijen zijn, zal de afschaffing van deze wet ook door de regering worden gesteund.
De christelijke partijen in de Tweede Kamer zien met lede ogen aan hoe deze wet uit het Wetboek van Strafrecht zal worden gehaald. SGP-voorman Kees van der Staaij omschreef het in het debat zo: “De SGP ziet dat als een groot verlies, het welbewust loslaten van een moreel ankerpunt, het neerhalen van de broodnodige vingerwijzing naar boven die ons zou kunnen uittillen boven onszelf.
Het CDA vindt het verbod op de godslastering voor de hele samenleving waardevol. De partij beschouwt het blasfemieverbod bij monde van Peter Oskam als “uiting van respect voor de diepste gevoelens van minderheden.” Een ander motief van de partij is “dat de meerderheid zorg dient te dragen voor minderheden.
Kamerleden
D66-Kamerlid Vera Bergkamp, SGP-leider Kees van der Staaij, VVD-Kamerlid Joost Taverne en PvdA-Kamerlid Martijn van Dam na afloop van het debat over godslastering in de Tweede Kamer. Foto ANP
Christenen horen niet graag vloeken. Waarom? In de Tien Geboden, een door God gegeven richtlijn om te leven, verbiedt het misbruiken van Gods Naam. Onder het misbruiken van Gods Naam valt al het gebruiken van Gods Naam wat niet is tot Zijn eer. Vloeken is niet tot Gods eer en daarom misbruik van Gods naam.
De wet gaat niet alleen over vloeken, maar over smadelijke godslastering waar vloeken een onderdeel van is. Smadelijke godslastering gaat veel verder, hiermee wordt God smaad aangedaan. Christenen zien dat als een grove daad. Als je iemand smadelijk behandelt, is dat niet erg juist. God is voor christenen een persoon die in hun leven allesoverheersend is. Als Hij dan gesmaad wordt is dat voor hen moeilijk te verkroppen.
De blasfemiewet gaat nu uit het wetboek. Het overtreden van die wet was al een tijd geen reden meer voor vervolging. Van der Staaij: “De bestaande wet mag je symbolisch noemen, maar de afschaffing is dat evenzeer. Daar zit voor ons de grootste pijn. Is de symboliek van deze afschaffing niet: Er moet afgerekend worden met ons christelijk verleden, met de christelijke moraal in onze wetgeving. Of sterker nog: God moet verbannen worden uit onze wetten!

woensdag 29 mei 2013

Hoe gaan christenen met abortus om?

In de Amerikaanse staat North Dakota is het vanaf eind maart verboden een foetus te aborteren waarbij hartslag wordt waargenomen. Dat houdt in dat in bepaalde gevallen abortus verboden is vanaf de 7e week van de zwangerschap.
In Nederland is het mogelijk om tot de 24e week het kind te aborteren. Dat is over de helft van de zwangerschap. Het kind in de baarmoeder is dan meestal al levensvatbaar.
echo, zwangerschap
Een echo na 17 weken zwangerschap Bron: liefsjill.nl
Christenen zijn over het algemeen tegenstander van abortus. De Bijbel spreekt in psalm 139 over Gods leiding in het leven terwijl de mens nog een ‘ongevormde klomp’ is. Dat duidt erop dat ook een foetus ook al onder de noemer ‘het leven’ valt. Om die redenen zullen veel christenen dan ook geen abortus uitvoeren.
Er zijn verschillen in de manieren waarop christenen tegen abortus aankijken. 
Het leven van het ongeboren kind in de buik van de moeder is volgens christenen menselijk leven met recht op leven. Christenen wijzen daarom abortus vaak af, ook al legaliseert de overheid abortus en loopt Nederland voorop in het nemen van verregaande stappen met abortus. Abortus is niet in overeenstemming met Gods geboden en bedoelingen voor het christelijke leven, zo is de interpretatie van het gros van de christenen.
Deze basisregel nemen velen in acht als moeilijke vragen uit de praktijk op ons afkomen. Voorbeelden daarvan zijn wanneer een jonge tiener die verkracht is een kind krijgt of wanneer het te verwachten kind een zware handicap heeft. Sommige christenen zijn voor abortus bij verkrachting, anderen zijn tegen.
Waarom voor?
Het kind is niet binnen het huwelijk verwekt, en het kan traumatiserend zijn voor de moeder om haar leven lang dit kind te hebben
Waarom tegen?Ook een kind wat door verkrachting is verwekt, is menselijk leven. dat kind heeft dus ook recht op leven.
Filmpje van een tegenstander van abortus:

Wanneer het leven van de moeder in gevaar is, zijn veel christenen niet tegen abortus. Toch kan het nemen van zo’n beslissing zwaar wegen, juist ook bij hen die respect voor het leven hebben. Er wordt wel een levend wezen weggehaald. Voor veel christenen geldt hier de regel: ‘Nood breekt wet’. 
Kees van Helden, in 2009 BN’er geworden door een folderactie tegen de evolutieleer, legt in onderstaande video (van 21 maart 2013) uit wat zijn persoonlijke motieven zijn tegen abortus.
Abortus is beeïndigen van nieuw leven, volgens Van Helden. Normaliter groeit de foetus uit tot mens. Volgens veel christenen moet je daarom bij de foetus ook al spreken van een mens.
Indien ik zeide: De duisternis zal mij immers bedekken; dan is de nacht een licht om mij.
Ook verduistert de duisternis voor U niet; maar de nacht licht als de dag; de duisternis is als het licht.
Want Gij bezit mijn nieren; Gij hebt mij in mijner moeders buik bedekt.
Ik loof U, omdat ik op een heel vreselijke wijze wonderbaarlijk gemaakt ben; wonderlijk zijn Uw werken! ook weet het mijn ziel zeer wel.
Mijn gebeente was voor U niet verholen, als ik in het verborgene gemaakt ben, en als een borduursel gewrocht ben, in de nederste delen der aarde.
Uw ogen hebben mijn ongevormden klomp gezien; en al deze dingen waren in Uw boek geschreven, de dagen als zij geformeerd zouden worden, toen nog geen van die was.
(Psalm 139)

dinsdag 19 maart 2013

Leuke discussie op Twitter vanochtend















vrijdag 1 maart 2013

Willem Aantjes, een gezegend mens

Willem Aantjes in zijn huiskamer, bril met leesstukje om zijn nek.
Het is 6 november 1978, half tien 's avonds. De directeur van het RIOD, Loe de Jong, geeft een haastig georganiseerde persconferentie, die live op televisie werd uitgezonden. "Vast staat, aan de hand van authentieke Duitse documenten, dat de heer Aantjes op 12 oktober 1944, dat wil zeggen op de leeftijd van ruim 21,5 jaar, gemobiliseerd is in het kader van de Waffen-SS." De volgende dag is er weer een persconferentie. Wim Aantjes, dan 55 jaar, maakt bekend al zijn politieke functies neer te leggen. Verscheidene onderzoeken volgen. De uitkomst: Loe de Jong zat ernaast.

Nu, 35 jaar later, maakt de 90-jarige Aantjes de balans op. Loe de Jong erkende in 2005, vlak voor zijn dood, fouten te hebben gemaakt in deze affaire. Nooit echter erkende hij dat Aantjes géén lid was geweest van de Waffen-SS. "Loe de Jong was iemand die altijd overtuigd was en bleef van zijn eigen gelijk." Aantjes wilde graag een gesprek met De Jong. De Jong heeft altijd geweigerd. "Ik vind dat erg jammer."

Aantjes kwam niet meer terug in de politiek. Of hij dat jammer vindt? "Ik had een plan gemaakt voor mijzelf. Dit zou mijn laatste politieke termijn zijn." Die termijn eindigde in 1981. Hij zou dan 58 jaar oud zijn. "Ik had daarna graag voorzitter van de Raad voor de Volkshuisvesting willen worden. Ik wist dat die post rond die tijd vrijkwam. Met die club had ik affiniteit, ik kwam immers uit de bouwwereld."

Het CDA, dat bij de verkiezingen nog als drie verschillende partijen meedeed maar een gezamenlijke Tweede Kamerfractie had, vond in Aantjes haar eerste partijleider. "Ik had als taak drie fracties bij elkaar te brengen en om die fractie een koers te geven." Die koers had Aantjes zorgvuldig uitgedacht. Hij wist precies welke kant hij het CDA op wilde sturen. Maar toen kwam de persconferentie van De Jong. Aantjes restte slechts een ding: opstappen. Te vroeg. "Mijn taak was nog niet voltooid."

Eerherstel
Er werden wel pogingen gedaan om Aantjes terug te krijgen. Zo werd eens gepolst bij de Raad van State hoe een lidmaatschap van Aantjes zou vallen. De reacties waren verdeeld. "Ik ben daarom ook nooit gevraagd als lid van de Raad van State. Naast veel instemming was er ook weerstand. De meeste leden waren er juist voor, maar enkelen tegen. Toen al bleek, dat de scheidslijn liep tussen politieke medestanders en politieke tegenstanders." Uiteindelijk werd hij voorzitter van de Kampeerraad. "Mijn eerste reactie was: 'Wat moet ik ermee?' Ik had totaal geen affiniteit met de Kampeerraad. Toen ik binnenkwam was de eerste vraag of ik nu ook ging kamperen. 'Van z'n leven niet' was m'n antwoord." Waarom dan toch deze post accepteren? "Ik kreeg nog elke maand wachtgeld. Daar wilde ik vanaf. Ik werkte liever dan dat ik wachtgeld ving."

Een andere reden was dat Aantjes geen hoge ambtelijke functie ambieerde. "Ik wilde een benoeming bij 'Koninklijk besluit'. Daarvoor was het hele kabinet verantwoordelijk. Voor een ambtelijke functie lag de verantwoording bij één minister, dat wilde ik niet."

En ondanks de lage mate van affiniteit deed Aantjes met hart en ziel zijn werk als voorzitter van de Kampeerraad. "Ik had nog nooit gekampeerd, ik zei telkens dat ik er was voor de toegevoegde waarde." De leden van de Kampeerraad waren blij met die toegevoegde waarde: "Toen mijn eerste termijn afliep, wilden ze allemaal dat ik ook een tweede termijn zou blijven." Een derde termijn was volgens de statuten uitgesloten. Doordat de Kampeerraad opging Raad voor de Openluchtrecreatie kreeg, werd een derde termijn voor Aantjes toch mogelijk. Toenmalig minister van Landbouw (waar openluchtrecreatie onder viel), Piet Bukman, verhinderde echter dat Aantjes daadwerkelijk voor een derde termijn voorzitter werd.

Na de Kampeerraad werd Aantjes in 1988 lid van de Raad voor de Volkshuisvesting, waar hij voorzitter van had willen worden. Van 1990 tot 1993 was hij vicevoorzitter van die Raad.

Leeftijd
Aantjes heeft er merkbaar weinig moeite mee om te vertellen over zijn arbeidsverleden. Ook herinnert hij zich zelfs de kleinste details. "Ik ben een gezegend mens. Ik ben niet dement en kan ook nog lopen." Aan de vooravond van de fusie van KVP, ARP en CHU tot het CDA sprak hij als voorman een rede uit. De rede werd later 'de Bergrede van Aantjes' genoemd. "Die naam 'Bergrede' is verzonnen door iemand die z'n Bijbel niet kent. De Bergrede staat in Matthéüs 5 en mijn rede was gebaseerd op Matthéüs 25. Maar goed, het is nu eenmaal zo." In zijn rede liet Aantjes duidelijk blijken dat het CDA een sociale partij moest worden. Nu, bijna 40 jaar later: "De mensen herinneren zich die rede nog steeds. Wat dat betreft heb ik een rijk leven gehad."

Toch is dat herinneren van die rede niet altijd positief, volgens Aantjes: "Mensen bekijken het CDA volgens die rede en zien maar weinig van die rede terugkomen in het CDA van nu. Het zou beter zijn als mensen zich die rede niet meer herinneren."

Geloof
Aantjes groeide op binnen het kerkverband van de Gereformeerde Bond. "Daar heb ik vreselijke dingen meegemaakt. Mensen wordt een angstgeloof opgedrongen." Hij herinnert zich een begrafenis: "We stonden daar bij het graf, en daar stonden ook kleine kinderen. De dominee begon ineens te schreeuwen: 'Uit deze groeve klinkt een stem: 'Heden ik, morgen gij'.' Toen keek hij iemand aan, 'dat kan u zijn', keek hij weer iemand anders aan, 'en dat kunt u zijn', en toen keek hij naar een van de kleine kinderen: 'en dat kan jij zijn'. En dat noemen ze dan het enige wat nog gezegd k an worden. Vreselijk vond ik dat."

Aantjes voelde zich aanvankelijk wel thuis binnen de Gereformeerde Bond. Hij was zelfs voorzitter van de Gereformeerde Bondsafdeling in Utrecht. Ook was hij kort ouderling in een wat lichtere Gereformeerde Bondsgemeente. "Maar langzaam voelde ik me loskomen." Inmiddels is hij lid van een vrijzinnige kerk. "Ik heb mijn angstgeloof ingewisseld voor een vertrouwensgeloof, een kinderlijk vertrouwen op God." Ook heeft hij zich volgens eigen zeggen losgemaakt van dogma's. "Die maagdelijke geboorte van Jezus, daar geloof ik niks van. God heeft zulke kunstgrepen niet nodig. Zulke dogma's, ook die van de drie-eenheid worden mensen aangepraat binnen de zware kringen." Toch is hij niet alleen maar negatief over de Gereformeerde Bond. "Ik heb er veel aan gehad. Ik heb er een grote Bijbelkennis aan overgehouden."

Gezin
Naast zijn politieke carrière liep ook Aantjes' privéleven niet op rolletjes. Veel laat hij er liever niet over los, zegt hij. In 1995 scheidde hij van zijn eerste vrouw, Gisela Braun. Sinds de scheiding wil een van zijn zoons geen contact meer met Aantjes. De andere kinderen bleven wel contact houden. "De scheiding was beter, ook voor hen. De spanningen waren hoog opgelopen."

In 2000 hertrouwde hij met de 34 jaar jongere Ineke Ludikhuize. Zij is directeur van de christelijk-maatschappelijke vrouwenbeweging Passage, "met hart en ziel." Omdat zij buitenshuis werkt, doet Aantjes het huishouden. "Ik doe de was enzo. Koken mag ik niet van mijn vrouw. 'Dan maak je teveel rommel en je ziet het niet' zegt ze." Nu hij 90 is gaan voor hem de jaren wel tellen. "Mijn vrouw gaat stoppen met haar werk, om thuis bij die 'ouwe man' te zijn."

Dood
In verschillende (televisie-)interviews gaf Aantjes aan dat er toch nog altijd iets van de Gereformeerde Bond in hem is blijven zitten. Dat was de angst voor de dood. "Ik heb in mijn leven zoveel verantwoordelijkheid gedragen, ik kan me niet voorstellen dat je daar geen verantwoording voor af moet leggen." Ondanks de angst geeft hij het over aan God. "Na de dood is er maar Een die oordeelt. Het oordeel van de mensen interesseert me niks. " Wat hij ervan denkt? "Gelukkig hoef ik zelf niet te oordelen, dan zou ik het er niet best van afbrengen. Ik vertrouw op Gods oordeel, en ik geloof dat Zijn oordeel mild zal zijn."

OP DIT INTERVIEW RUST ©OPYRIGHT
©Enrico Kolk 2013


donderdag 17 januari 2013

Ongewenst tegenover Wonderlijk

Op de website abortus.nl is het volgende te lezen:

"Ieder jaar worden in Nederland zo'n 200.000 vrouwen zwanger. Meestal is dat de bedoeling, maar soms niet. Een onbedoelde zwangerschap kan toch gewenst blijken, maar het kan ook zijn dat de zwangerschap niet gewenst is en dat de vrouw deze wil beëindigen. Als de vrouw zelf weloverwogen een keuze maakt, is iedere beslissing de juiste. Als zij een zwangerschap laat afbreken zijn daarvoor de verschillende mogelijkheden. Dit is vooral afhankelijk van het aantal weken dat de zwangerschap heeft geduurd. 
Een zuigcurettage kunt u ondergaan tot 13 weken na de laatste menstruatie. De behandeling wordt gedaan door een abortusarts. De ingreep kan onder plaatselijke verdoving plaatsvinden, maar als u dat liever wilt kunt u in veel klinieken ook een roesje (sedatie) of algehele narcose krijgen.
Bij een zuigcurettage neemt u plaats in een gynaecologische stoel. Uw benen legt u in de speciale beensteunen. De arts voelt hoe de baarmoeder precies ligt en brengt een speculum (eendenbek) in de vagina. Hierdoor wordt de baarmoedermond zichtbaar, zodat deze gedesinfecteerd en verdoofd kan worden.
Meestal wordt daarna de baarmoedermond een klein beetje geopend om een zuigbuisje van 5 à 8 millimeter in te brengen. Daarna wordt de baarmoederholte leeggezogen. Tijdens de behandeling krijg je buikkrampen die te vergelijken zijn met hevige menstruatiepijn. Soms kan de pijn ook wat heviger zijn. Sommige vrouwen ervaren felle krampen, die meestal 2 tot 3 minuten duren. Maar andere vrouwen voelen praktisch niets. Alles bij elkaar duurt de ingreep duurt ongeveer 15 minuten."

Niets wijst erop dat het in dit walgelijke stukje om een levend wezen gaat. Er groeit een klein mensje in de baarmoeder, maar op deze site wordt gesproken alsof de moeder vuil met zich meedraagt. Iedere beslissing is de juiste. Ook als dat betekent dat er weer een mens is, wat het licht in de ogen niet gegund wordt? ik vraag me af hoe een moeder haar EIGEN vlees en bloed kan (laten) vermoorden. Hoe liefdeloos is dat voor het kleine mensje.

("Ja maar verkrachting, zus en zo." Nee. Ik heb het hier niet over verkrachtte vrouwen, of vrouwen waarbij de zwangerschap levensbedreigend is. Want lang niet alle abortussen vallen in die categorie)

Maar hoe liefdevol en teer is onderstaand gedeelte:

Indien ik zeide: De duisternis zal mij immers bedekken; dan is de nacht een licht om mij.
Ook verduistert de duisternis voor U niet; maar de nacht licht als de dag; de duisternis is als het licht.
Want Gij bezit mijn nieren; Gij hebt mij in mijner moeders buik bedekt.
Ik loof U, omdat ik op een heel vreselijke wijze wonderbaarlijk gemaakt ben; wonderlijk zijn Uw werken! ook weet het mijn ziel zeer wel.
Mijn gebeente was voor U niet verholen, als ik in het verborgene gemaakt ben, en als een borduursel gewrocht ben, in de nederste delen der aarde.
Uw ogen hebben mijn ongevormden klomp gezien; en al deze dingen waren in Uw boek geschreven, de dagen als zij geformeerd zouden worden, toen nog geen van die was.

En zouden wij, nietige mensen, dan zeggen dat zo'n borduursel geen volwaardig mens is?

maandag 24 december 2012

Serious Request

De drie DJ's Giel Beelen, Gerard Ekdom en Michiel Veenstra zitten een week lang opgesloten in het Glazen Huis dat ditmaal in Enschede staat. Een week lang, zonder eten, onafgebroken radiomaken. Doel: geld inzamelen om babysterfte tegen te gaan. Enerzijds vind ik dit een goed doel, anderzijds niet.

Het is goed als we andere mensen willen helpen. Hulp is vaak dringend nodig. Elk jaar sterven onnodig gemiddeld 5,5 miljoen baby's. Het zou prachtig zijn als de babysterfte kan worden teruggedrongen. Dat vind ik zeker een goed doel.

Maar dan de andere kant: Elke dag sterven in Nederland gemiddeld 90 baby's. Deze 90 sterven niet vanwege een slechte gezondheid of gebrekkige zorg. Deze 90 baby's worden ruwweg vermoord. Jaarlijks worden in Nederland ongeveer 33.000 baby's vermoord. Kinderen die 'ongewenst' zijn. Ongeboren kinderen, waarvoor zeker plaats is in deze wereld. De plaats wordt ze niet gegund. Deze babysterfte is niet terug te dringen door geld. Deze babysterfte wordt in Nederland gesubsidieerd!

Morgen zal het kerstfeest zijn. We herdenken de geboorte van de Heere Jezus. Voor hem was geen plaats in herberg of huis. In een stal kwam hij ter wereld. Zo nederig! En toch waren Jozef en Maria blij met dit Kind! 'En gij zult Zijn Naam heten Jezus, want Hij zal Zijn volk zaligmaken van hun zonden.' De geboorte van een Kind herdenken, in een land waar zoveel kinderen vermoord worden...

Elke dag gemiddeld 90 kinderen vermoord in Nederland.

Een actie om babysterfte terug te dringen, ook in Nederland.

Nederland, een land vol tegenstrijdigheden. Waar het vermoorden van een levensvatbaar(!) kind 'vrijheid' wordt genoemd. Waar het hebben van een Bijbelse opvatting 'dwang' wordt genoemd.

Nederland. Het kan allemaal.